پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۴۵

بی لاله رخسارت، گر سیر چمن کردم

صد شکوه ز بی برگی، با سرو و سمن کردم

غم ریخته در غربت،لیکن نکنم شکوه

کاندوه دل افزون شد، گر یاد وطن کردم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۴۷تا تیر در کمان بود، رنگ نشان ندیدم
  2. شمارهٔ ۵۴۸نشوم چرا سیه رو، که چو مردمان دیده
  3. شمارهٔ ۵۴۹شب خدنگ ناله ای بر آسمان انداختم
  4. شمارهٔ ۵۵۰برگل فکنم دست رد و روی تو گیرم
  5. شمارهٔ ۵۵۱مجروح چون کلیدیم، ما از زبان مردم
  6. شمارهٔ ۵۵۲گریه شادی ز مینای شراب آموختم
  7. شمارهٔ ۵۵۳گل ز دستم رفته و من خار پیدا می کنم
  8. شمارهٔ ۵۵۴تردامنی به کف داد، سرخانه حبابم
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.