پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۴۹

شب خدنگ ناله ای بر آسمان انداختم

بی نشان تیری به آن تاریکدان انداختم

بس که گردیدم به شرح بینوایی مضطرب

آنچه اصل مدعا بود از میان انداختم

همچو شمع از سوزناکیهای حرف اشتیاق

یک سخن ناگفته، خود را از زبان انداختم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۵۱مجروح چون کلیدیم، ما از زبان مردم
  2. شمارهٔ ۵۵۲گریه شادی ز مینای شراب آموختم
  3. شمارهٔ ۵۵۳گل ز دستم رفته و من خار پیدا می کنم
  4. شمارهٔ ۵۵۴تردامنی به کف داد، سرخانه حبابم
  5. شمارهٔ ۵۵۵ز خیال دهنت تنگ شکر می گریم
  6. شمارهٔ ۵۵۶ز بهر صبر بلبل، بی تو در گلزار می مانم
  7. شمارهٔ ۵۵۷من و آن گوشه وحدت، که ز بینایی دل
  8. شمارهٔ ۵۵۸نایب مستی شده هشیاری ام
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.