پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۲۳

می زنم گام و ندارم خبری

من درین دایره چون پرگارم

بس که چون سایه نشستم بر خاک

گشت یکسان به زمین، رفتارم

طرح صد خانه خرابی در کف

عشقت آمد که شود معمارم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۲۵مویی شده ام، به که به موی تو بسازم
  2. شمارهٔ ۵۲۶دستم نگشت با گل داغ تو آشنا
  3. شمارهٔ ۵۲۷در میان هستی ما، نیستی گل کرده است
  4. شمارهٔ ۵۲۸گویند که آزار، مکافات گناه است
  5. شمارهٔ ۵۲۹بر سر خود جای می دادند ما را دلبران
  6. شمارهٔ ۵۳۰گرفته جان به کف، آن مهرتابان را هوس کردم
  7. شمارهٔ ۵۳۱بس که در هر سخنم صد غلط آید به زبان
  8. شمارهٔ ۵۳۲مادر ایام بی مهر است و من نازک مزاج
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.