پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۲۵

مویی شده ام، به که به موی تو بسازم

تا مویه کنان با غم روی تو بسازم

من بلبل مستم، تو هراسان گل سرکش

باید ز ره صبر، به بوی تو بسازم

داغت ز سراپای تنم دود برآورد

می خواست که با آتش خوی تو بسازم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۲۷در میان هستی ما، نیستی گل کرده است
  2. شمارهٔ ۵۲۸گویند که آزار، مکافات گناه است
  3. شمارهٔ ۵۲۹بر سر خود جای می دادند ما را دلبران
  4. شمارهٔ ۵۳۰گرفته جان به کف، آن مهرتابان را هوس کردم
  5. شمارهٔ ۵۳۱بس که در هر سخنم صد غلط آید به زبان
  6. شمارهٔ ۵۳۲مادر ایام بی مهر است و من نازک مزاج
  7. شمارهٔ ۵۳۳جور کنی، وفا کنم، زخم زنی، دعا کنم
  8. شمارهٔ ۵۳۴برنیاوردم سری از کهنه اوراق فلک
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.