پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۲۶

دستم نگشت با گل داغ تو آشنا

گلچین بی وقوفم و شرمنده گلم

دل از خیال وصل رخت صدچمن شکفت

آیینه دار موسم آینده گلم

نشناختم که یار کدام است و گل کدام

با آنکه برگ برگ، شناسنده گلم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۲۸گویند که آزار، مکافات گناه است
  2. شمارهٔ ۵۲۹بر سر خود جای می دادند ما را دلبران
  3. شمارهٔ ۵۳۰گرفته جان به کف، آن مهرتابان را هوس کردم
  4. شمارهٔ ۵۳۱بس که در هر سخنم صد غلط آید به زبان
  5. شمارهٔ ۵۳۲مادر ایام بی مهر است و من نازک مزاج
  6. شمارهٔ ۵۳۳جور کنی، وفا کنم، زخم زنی، دعا کنم
  7. شمارهٔ ۵۳۴برنیاوردم سری از کهنه اوراق فلک
  8. شمارهٔ ۵۳۵جوانی ام به جفا رفت و موسم پیری ست
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.