پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۲۰

قطره چندی نصیب کام خشکم بیش نیست

چون صدف خود را اگر در قعر دریا افکنم

بر سرم گر افسر شاهی گذارد روزگار

چون کلاه لاله بردارم به صحرا افکنم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۲۲یاد مستان ندهد آدم هشیار، سرود
  2. شمارهٔ ۵۲۳می زنم گام و ندارم خبری
  3. شمارهٔ ۵۲۴نرگسم، نرگس، ندارم از طرب جز تهمتی
  4. شمارهٔ ۵۲۵مویی شده ام، به که به موی تو بسازم
  5. شمارهٔ ۵۲۶دستم نگشت با گل داغ تو آشنا
  6. شمارهٔ ۵۲۷در میان هستی ما، نیستی گل کرده است
  7. شمارهٔ ۵۲۸گویند که آزار، مکافات گناه است
  8. شمارهٔ ۵۲۹بر سر خود جای می دادند ما را دلبران
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.