پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۱۴

دایم غم نخوردن یک بوس می خورم

بوسی نخورده ام ز تو، افسوس می خورم

بی غیرتی نگر، که ز بتخانه گرد عشق

سیلی برای ناله چو ناقوس می خورم

سرچشمه دار العطشم تا به کربلا

آبی اگر ز غمکده طوس می خورم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۱۶نشاط از سبزه مینا ندیدم
  2. شمارهٔ ۵۱۷این که هستی خوانده ای، از نیستی هم کمتر است
  3. شمارهٔ ۵۱۸شد فراموش ز تکرار خموشی سخنم
  4. شمارهٔ ۵۱۹جنون در چوب گل پیچد ز سودایی که من دارم
  5. شمارهٔ ۵۲۰قطره چندی نصیب کام خشکم بیش نیست
  6. شمارهٔ ۵۲۱کسی به چشم تو از ناز در نمی آید
  7. شمارهٔ ۵۲۲یاد مستان ندهد آدم هشیار، سرود
  8. شمارهٔ ۵۲۳می زنم گام و ندارم خبری
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.