پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۱۱

ملامت چون کنم اهل هوس را، کز گل رویت

چو می بینم، هوس در دل زیاد از بوالهوس دارم

خدا داند که بعد از پختگی دستم رسد یا نه

به باغ وصل، رو بر میوه های نیمرس دارم

من آن باغ خزان فرسوده ام در کشور هستی

که یاران در بساطم سبزه می جویند و خس دارم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۱۳دل به استحضار آیات شهادت زنده است
  2. شمارهٔ ۵۱۴دایم غم نخوردن یک بوس می خورم
  3. شمارهٔ ۵۱۵چشم و دل پاس خیالش را به نوبت داشتند
  4. شمارهٔ ۵۱۶نشاط از سبزه مینا ندیدم
  5. شمارهٔ ۵۱۷این که هستی خوانده ای، از نیستی هم کمتر است
  6. شمارهٔ ۵۱۸شد فراموش ز تکرار خموشی سخنم
  7. شمارهٔ ۵۱۹جنون در چوب گل پیچد ز سودایی که من دارم
  8. شمارهٔ ۵۲۰قطره چندی نصیب کام خشکم بیش نیست
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.