پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۱۰

نی ز خار این چمن غمگین، نه از گل شادمان

بی سبب چون ابر، گه در گریه، گه در خنده ایم

در زمین نی رخت می بینیم، در گردون نه تخت

بندگی خواهد به این قسمت، خدا را بنده ایم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۱۲ما را چه کار است، با کار مردم؟
  2. شمارهٔ ۵۱۳دل به استحضار آیات شهادت زنده است
  3. شمارهٔ ۵۱۴دایم غم نخوردن یک بوس می خورم
  4. شمارهٔ ۵۱۵چشم و دل پاس خیالش را به نوبت داشتند
  5. شمارهٔ ۵۱۶نشاط از سبزه مینا ندیدم
  6. شمارهٔ ۵۱۷این که هستی خوانده ای، از نیستی هم کمتر است
  7. شمارهٔ ۵۱۸شد فراموش ز تکرار خموشی سخنم
  8. شمارهٔ ۵۱۹جنون در چوب گل پیچد ز سودایی که من دارم
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.