پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۴۹۲

کو صبر کز صبوری، تاب جفا بیارم؟

بی صبرم آفریدند، صبر از کجا بیارم؟

تا کی دلم بماند در پیش خوبرویان؟

عضوی ست رفته از جا، باید به جا بیارم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۹۴چو مینا گرچه آیین قدح نوشی نمی دانم
  2. شمارهٔ ۴۹۵بس که از سنگینی جان، کنده پای خودیم
  3. شمارهٔ ۴۹۶آن وحشی ام که هرگز، آرام را ندیدم
  4. شمارهٔ ۴۹۷بشکفته صد رنگ گلهای داغم
  5. شمارهٔ ۴۹۸شورشی از هایهای گریه می خواهد دلم
  6. شمارهٔ ۴۹۹اگر غیرت عشق مانع نگردد
  7. شمارهٔ ۵۰۰یک شورش ما رهبر صد بارش سنگ است
  8. شمارهٔ ۵۰۱نهان شد صافی ام ز آمیزش ناصاف این مجلس
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.