پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۴۹۱

تا ز مشق خود نیفتم، هرکجا می قحط شد

شیشه را پر آب کردم، جام پی در پی زدم!

چون خسی کز جنبش دریا به موجی برخورد

رو به من آورد دنیا، پشت پا بر وی زدم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۹۳معنی مقصود را از لفظ یارب یافتم
  2. شمارهٔ ۴۹۴چو مینا گرچه آیین قدح نوشی نمی دانم
  3. شمارهٔ ۴۹۵بس که از سنگینی جان، کنده پای خودیم
  4. شمارهٔ ۴۹۶آن وحشی ام که هرگز، آرام را ندیدم
  5. شمارهٔ ۴۹۷بشکفته صد رنگ گلهای داغم
  6. شمارهٔ ۴۹۸شورشی از هایهای گریه می خواهد دلم
  7. شمارهٔ ۴۹۹اگر غیرت عشق مانع نگردد
  8. شمارهٔ ۵۰۰یک شورش ما رهبر صد بارش سنگ است
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.