پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۴۹۷

بشکفته صد رنگ گلهای داغم

در سیر گل نیست حاجت به باغم

هجر تو امشب آتش به دل زد

برخاست چون شمع دود از دماغم

یک گل نچیدم از باغ وصلت

دست تهی کرد چون لاله داغم

تا خون روان شد از گوش مینا

طفلانه ترسید چشم ایاغم

چون شمع تصویر از بی فروغی

هرگز نیفتاد گل بر چراغم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۹۹اگر غیرت عشق مانع نگردد
  2. شمارهٔ ۵۰۰یک شورش ما رهبر صد بارش سنگ است
  3. شمارهٔ ۵۰۱نهان شد صافی ام ز آمیزش ناصاف این مجلس
  4. شمارهٔ ۵۰۲شب از رنج خمار آزرده بودم
  5. شمارهٔ ۵۰۳با شب تیره ز تاریکی آن مو گفتم
  6. شمارهٔ ۵۰۴گل و می از لب و رخساره اش می ریخت هرجانب
  7. شمارهٔ ۵۰۵نماند خون دل و کار عشق در پیش است
  8. شمارهٔ ۵۰۶آنچه حاصل شد ز کشت همتم
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.