پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۰۳

با شب تیره ز تاریکی آن مو گفتم

مه چو سر زد، سخن از پرتو آن رو گفتم

بی حجابانه مبادا که به پایت افتد

«مگذار آینه را بر سر زانو» گفتم

سرمه را تیره شب اختر چشمت خواندم

وسمه را ابر سیاه مه ابرو گفتم

همچو من تا نشود دورنشین بت خود

سبب سوختن خویش به هندو گفتم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۰۵نماند خون دل و کار عشق در پیش است
  2. شمارهٔ ۵۰۶آنچه حاصل شد ز کشت همتم
  3. شمارهٔ ۵۰۷گر به گرد روی او گردیده ام، عیبم مکن
  4. شمارهٔ ۵۰۸ما شیشه به دست طرب آلود شکستیم
  5. شمارهٔ ۵۰۹تاب عنان گرفتن یک ناله ام نماند
  6. شمارهٔ ۵۱۰نی ز خار این چمن غمگین، نه از گل شادمان
  7. شمارهٔ ۵۱۱ملامت چون کنم اهل هوس را، کز گل رویت
  8. شمارهٔ ۵۱۲ما را چه کار است، با کار مردم؟
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.