پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۴۹۵

بس که از سنگینی جان، کنده پای خودیم

عمرها چون آسیا گشتیم و در جای خودیم

چون بط می می دویم از بهر کام دیگران

عشرت افروز حریفان، محنت افزای خودیم

هر طرف صد داغ حسرت بر تن ما ریخته

اشک ریزان همچو طاووس از تماشای خودیم

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۹۷بشکفته صد رنگ گلهای داغم
  2. شمارهٔ ۴۹۸شورشی از هایهای گریه می خواهد دلم
  3. شمارهٔ ۴۹۹اگر غیرت عشق مانع نگردد
  4. شمارهٔ ۵۰۰یک شورش ما رهبر صد بارش سنگ است
  5. شمارهٔ ۵۰۱نهان شد صافی ام ز آمیزش ناصاف این مجلس
  6. شمارهٔ ۵۰۲شب از رنج خمار آزرده بودم
  7. شمارهٔ ۵۰۳با شب تیره ز تاریکی آن مو گفتم
  8. شمارهٔ ۵۰۴گل و می از لب و رخساره اش می ریخت هرجانب
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.