پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۴۰

غارتگر حیا نکنی جام باده را

نکهت فزون بود گل کم آب داده را

ابری ندیده ام که نبیند به چشم کم

این قطره های اشک ز باران زیاده را

در خوان عیش نیست به از باده شربتی

تنگی مباد رزق، سر خم گشاده را

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۲بوسه به پیغام داد و گشت پشیمان
  2. شمارهٔ ۴۳چو رو دهد بر آن شوخ مست، رفتن ما
  3. شمارهٔ ۴۴شمع! بنشین ز طربخانه پروانه جدا
  4. شمارهٔ ۴۵آن زلف سیه دل سبکپا
  5. شمارهٔ ۴۶محتسب می افکند بیهوده در هنگامه سنگ
  6. شمارهٔ ۴۷از عکس لب لعلت، پیمانه شود پیدا
  7. شمارهٔ ۴۸می برد گل رویت، رنگ صد گلستان را
  8. شمارهٔ ۴۹بس که آن وحشی غزالم سر به صحرا داده است
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.