پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۴۹

بس که آن وحشی غزالم سر به صحرا داده است

می برد با خود چو مجنون هر طرف آهو مرا

بوی عشقم زنده می دارد،وگرنه همچو گل

می نماید زخم این پهلو ازان پهلو مرا

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۱شوق به روی تیغ دویدن به پای خود
  2. شمارهٔ ۵۲ما خزان پرورده عشقیم، عیب ما مکن
  3. شمارهٔ ۵۳به شب زلف بتان، روز تمام است اینجا
  4. شمارهٔ ۵۴ساقی پیاله داد به چنگ هوس مرا
  5. شمارهٔ ۵۵کمان طالع ما تیر برنمی تابد
  6. شمارهٔ ۵۶بس که از جوی صفا، شاداب می بینم ترا
  7. شمارهٔ ۵۷ندید مادر ایام، روی شوکت ما
  8. شمارهٔ ۵۸به عجز پای منه، عرض مرد می رود اینجا
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.