پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۴۸

می برد گل رویت، رنگ صد گلستان را

می زند لب لعلت، راه صد بدخشان را

شانه ای نمی باید، سرمه ای نمی شاید

آن دو زلف پیچان را، آن دو چشم فتان را

در بساط خود طغرا، داشت دین و ایمانی

نرد عشق پیش آمد، باخت دین و ایمان را

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۰کند چون دیده ما حفظ اشک خود، مکن عیبش
  2. شمارهٔ ۵۱شوق به روی تیغ دویدن به پای خود
  3. شمارهٔ ۵۲ما خزان پرورده عشقیم، عیب ما مکن
  4. شمارهٔ ۵۳به شب زلف بتان، روز تمام است اینجا
  5. شمارهٔ ۵۴ساقی پیاله داد به چنگ هوس مرا
  6. شمارهٔ ۵۵کمان طالع ما تیر برنمی تابد
  7. شمارهٔ ۵۶بس که از جوی صفا، شاداب می بینم ترا
  8. شمارهٔ ۵۷ندید مادر ایام، روی شوکت ما
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.