پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۴

ساقی پیاله داد به چنگ هوس مرا

مطرب چو نی نواخت به تار نفس را

در کاروان شوق ز تنهاروان شدم

از راه برد بس که فغان جرس مرا

لب بسته ام ز شکوه بیداد روزگار

ترسم فزون شود ستم از دادرس مرا

خود را به فکر آن لب میگون نمی دهم

ترسم ز بوی باده بگیرد عسس مرا!

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۶بس که از جوی صفا، شاداب می بینم ترا
  2. شمارهٔ ۵۷ندید مادر ایام، روی شوکت ما
  3. شمارهٔ ۵۸به عجز پای منه، عرض مرد می رود اینجا
  4. شمارهٔ ۵۹بس که زان گل در دل ما خار نومیدی شکست
  5. شمارهٔ ۶۰به تسکین دلم یکسان بود لطف و عتاب او
  6. شمارهٔ ۶۱می دود چون طفل بر زانوی آن گل پیرهن
  7. شمارهٔ ۶۲بس که سرسبزی بود در طالع بی حاصلان
  8. شمارهٔ ۶۳از بس که دید رو، ز لب می پرست ما
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.