پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۹

بس که زان گل در دل ما خار نومیدی شکست

سبزه نالان می دمد از خاک دردآلود ما

از بقا رنگی ندارد بر سر آتش سپند

در محبت نیست فرق از بود تا نابود ما

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۱می دود چون طفل بر زانوی آن گل پیرهن
  2. شمارهٔ ۶۲بس که سرسبزی بود در طالع بی حاصلان
  3. شمارهٔ ۶۳از بس که دید رو، ز لب می پرست ما
  4. شمارهٔ ۶۴از بس گل برگشتگی، در آب دارد طالعم
  5. شمارهٔ ۶۵بهار افکنده در صحن چمن از سبزه قالی‌ها
  6. شمارهٔ ۶۶آن بلبل مستم که ز گلریزی افغان
  7. شمارهٔ ۶۷به روی ما چو دف از ذوق می زند سیلی
  8. شمارهٔ ۶۸بس که شد مرغ نگاهم بی گل رویت ضعیف
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.