پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۸

به عجز پای منه، عرض مرد می رود اینجا

پی تو سایه به قصد نبرد می رود اینجا

یکی ست در دل آزادگان صفا و کدورت

جلای آینه، همراه گرد می رود اینجا

به بندر غم او، اشک سرخ نیست معطل

هزار قافله رنگ زرد می رود اینجا

کدام سرو قد افکند سایه برسر خاکم؟

که آبروی زمرد، به گرد می رود اینجا

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۰به تسکین دلم یکسان بود لطف و عتاب او
  2. شمارهٔ ۶۱می دود چون طفل بر زانوی آن گل پیرهن
  3. شمارهٔ ۶۲بس که سرسبزی بود در طالع بی حاصلان
  4. شمارهٔ ۶۳از بس که دید رو، ز لب می پرست ما
  5. شمارهٔ ۶۴از بس گل برگشتگی، در آب دارد طالعم
  6. شمارهٔ ۶۵بهار افکنده در صحن چمن از سبزه قالی‌ها
  7. شمارهٔ ۶۶آن بلبل مستم که ز گلریزی افغان
  8. شمارهٔ ۶۷به روی ما چو دف از ذوق می زند سیلی
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.