پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۵

بهار افکنده در صحن چمن از سبزه قالی‌ها

دمیده خفتگان باغ را برگ از نهالی‌ها

سیه شد همچو مشقی، هر دو روی لاله گوشم

ز بس در مکتب عشق تو خوردم گوشمالی‌ها

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۷به روی ما چو دف از ذوق می زند سیلی
  2. شمارهٔ ۶۸بس که شد مرغ نگاهم بی گل رویت ضعیف
  3. شمارهٔ ۶۹مرد خدا نمی شود، گرچه زن از کنار خود
  4. شمارهٔ ۷۰هر چند قطره کردیم، در جستجوی دریا
  5. شمارهٔ ۷۱یافتم منزلگه وصل تو جای خویش را
  6. شمارهٔ ۷۲به مثل سازی خود گر دکان نچیده خدا
  7. شمارهٔ ۷۳روان کردم به کویش قاصدی از اشک و می ترسم
  8. شمارهٔ ۷۴چو باغ کاغذی این باغ آنچنان تنگ است
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.