پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۷۰

هر چند قطره کردیم، در جستجوی دریا

چون آب کم نبردیم راهی به سوی دریا

آن قطره ام که از سیل، پس ماند در بیابان

بر خاک ره شدم خشک، از آرزوی دریا

غرق وصال، از ذوق، یک جا نگیرد آرام

گردد همیشه ماهی، در چارسوی دریا

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۲به مثل سازی خود گر دکان نچیده خدا
  2. شمارهٔ ۷۳روان کردم به کویش قاصدی از اشک و می ترسم
  3. شمارهٔ ۷۴چو باغ کاغذی این باغ آنچنان تنگ است
  4. شمارهٔ ۷۵دوش که در بزم عشق، توبه زاهد شکست
  5. شمارهٔ ۷۶به سر گشودن خمهای می چو دست زدیم
  6. شمارهٔ ۷۷همچو راه کوچه زنجیر، در صحرای عشق
  7. شمارهٔ ۷۸به غیر از عشق اگر آیین دیگر دلنشین می شد
  8. شمارهٔ ۷۹ساقی! بط می در قفس طاقچه حیف است
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.