پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۷۳

روان کردم به کویش قاصدی از اشک و می ترسم

کزین کودک نیاید تندرفتاری چو کاهل‌ها

بیابان‌گردی شوق توام از بس که عادت شد

بود در راه‌ها آسایشم بهتر ز منزل‌ها

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۵دوش که در بزم عشق، توبه زاهد شکست
  2. شمارهٔ ۷۶به سر گشودن خمهای می چو دست زدیم
  3. شمارهٔ ۷۷همچو راه کوچه زنجیر، در صحرای عشق
  4. شمارهٔ ۷۸به غیر از عشق اگر آیین دیگر دلنشین می شد
  5. شمارهٔ ۷۹ساقی! بط می در قفس طاقچه حیف است
  6. شمارهٔ ۸۰همچون سبوی خالی، پر سازم از هوایش
  7. شمارهٔ ۸۱ناصح از پند تو بیزارم، چه می گویی مرا
  8. شمارهٔ ۸۲نیست یک جا که سرزلف سیاهش نرسد
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.