پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۸۱

ناصح از پند تو بیزارم، چه می گویی مرا

می کند حرف تو آزارم، چه می گویی مرا

گفتی از دست محبت می شود حالت خراب

من خراب از دست این کارم، چه می گویی مرا

می کنی عیبم که پیشت سبحه و سجاده نیست

از پی ناقوس و زنارم، چه می گویی مرا

چند گویی هر نفس بر گرد خال او مگرد

تا بود آن نقطه، پرگارم، چه می گویی مرا

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۸۳نشاند پیش خود آن شوخ بی حجاب مرا
  2. شمارهٔ ۸۴بی قد شمشاد او، دست چنار آمد به درد
  3. شمارهٔ ۸۵در هنرمندی ز مردن نیست غم استاد را
  4. شمارهٔ ۸۶به نقش بندی رویت چو کف گشاده خدا
  5. شمارهٔ ۸۷نقش خیالش نبرد، گرد کدورت ز دل
  6. شمارهٔ ۸۸جاده طوفانی دریای سراب است اینجا
  7. شمارهٔ ۸۹مشت خسم، ولی چو نشینم به آن بهار
  8. شمارهٔ ۹۰ناله برآید از ورق، گریه کنان رود قلم
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.