پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۸۹

مشت خسم، ولی چو نشینم به آن بهار

گلدسته می کند اثر رنگ و بو مرا

صد ره گر از خمار بیفتم به پای خم

یک دستگیر نیست به غیر از سبو مرا

نی شمع پی به گریه من می برد، نه ابر

کزدیده، جای قطره چکد آرزو مرا

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۹۱گر گل نکند در طلبت آبله از پا
  2. شمارهٔ ۹۲مگر چاه زنخدانت نمایان گشت در صحرا
  3. شمارهٔ ۹۳درین محیط که سرگشتگی ست حاصل ما
  4. شمارهٔ ۹۴منت آب خضر نیست جوی بر سر ما
  5. شمارهٔ ۹۵می شد از خشک و تر این خاکدان قانع به سنگ
  6. شمارهٔ ۹۶چون تنور لاله از دودی نشد قسمت پذیر
  7. شمارهٔ ۹۷گوش ارباب کرم در عهد ما می گشت کر
  8. شمارهٔ ۹۸شورش انداخته در شام و سحر یارب ما
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.