پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۹۵

می شد از خشک و تر این خاکدان قانع به سنگ

عقل اگر می بود چون کبک دری، دیوانه را

با ستم فرمای گردون، راه حرفی وانشد

ماند در دل شکوه ها از آسیابان دانه را

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۹۷گوش ارباب کرم در عهد ما می گشت کر
  2. شمارهٔ ۹۸شورش انداخته در شام و سحر یارب ما
  3. شمارهٔ ۹۹ما را به دار عشق، که نزدیک می برد؟
  4. شمارهٔ ۱۰۰برگ عیش ناتوانان نیست غیر از دستگیر
  5. شمارهٔ ۱۰۱تعظیم عکس روی تو در جلوه گاه جام
  6. شمارهٔ ۱۰۲چون داشت از دویی ننگ، یار یگانه ما
  7. شمارهٔ ۱۰۳ز بهر نامه بری تا به بام دلبر ما
  8. شمارهٔ ۱۰۴کهربا گشتیم و کس باور ندارد درد ما
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.