پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۱۰۰

برگ عیش ناتوانان نیست غیر از دستگیر

بهتر از گلدسته باشد در کف پیران عصا

از فلک روزی چه سان خواهم، که در مشرق زمین

بهر یک نان می زند از صبح چون کوران عصا

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۰۲چون داشت از دویی ننگ، یار یگانه ما
  2. شمارهٔ ۱۰۳ز بهر نامه بری تا به بام دلبر ما
  3. شمارهٔ ۱۰۴کهربا گشتیم و کس باور ندارد درد ما
  4. شمارهٔ ۱۰۵آن مرغ بینواییم، کز آشیانه ما
  5. شمارهٔ ۱۰۶نیست غیر از گریه در صندوق ابر نوبهار
  6. شمارهٔ ۱۰۷در هنر چون شانه زلف بتان بی طالعیم
  7. شمارهٔ ۱۰۸ز مرغان دل ما با لب بامش چه می گویی
  8. شمارهٔ ۱۰۹ناید نمکچشی چو تنور از دهان ما
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.