پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۱۰۶

نیست غیر از گریه در صندوق ابر نوبهار

گل ندانم از که دارد دستگاه خنده را

چرخ کم فرصت ز من بسیار خواهد یاد کرد

در جهان بیند چو بی مونس، غم آینده را

بی کفن، طغرا درین باغ الم می شد به خاک

چون نهال تاک اگر می یافت گور کنده را

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۰۸ز مرغان دل ما با لب بامش چه می گویی
  2. شمارهٔ ۱۰۹ناید نمکچشی چو تنور از دهان ما
  3. شمارهٔ ۱۱۰دم زدن از سوز دل در پیش بیدردان عشق
  4. شمارهٔ ۱۱۱تو دریایی و طغرا قطره، کی از قطره می آید
  5. شمارهٔ ۱۱۲عکس او در بغل نور فکنده ست مرا
  6. شمارهٔ ۱۱۳تا جان فدا نمایم، بر زخمه های مطرب
  7. شمارهٔ ۱۱۴ما که بر خشت سر خم چون کف می زاده ایم
  8. شمارهٔ ۱۱۵رنگ بیدار شدن، گل نکند از بختم
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.