پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۱۰۵

آن مرغ بینواییم، کز آشیانه ما

صد کوچه باغ راه است، تا آب و دانه ما

ما شعله ایم، لیکن پیش کسان ز تمکین

ساکن چو آتش می، باشد زبانه ما

با آنکه هر فسانه، خواب آورد به دیده

از دیده می برد خواب، دایم فسانه ما

ابنای جنس ما را، چون مهره های شطرنج

از بهر جنگ آرد، دوران به خانه ما

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۰۷در هنر چون شانه زلف بتان بی طالعیم
  2. شمارهٔ ۱۰۸ز مرغان دل ما با لب بامش چه می گویی
  3. شمارهٔ ۱۰۹ناید نمکچشی چو تنور از دهان ما
  4. شمارهٔ ۱۱۰دم زدن از سوز دل در پیش بیدردان عشق
  5. شمارهٔ ۱۱۱تو دریایی و طغرا قطره، کی از قطره می آید
  6. شمارهٔ ۱۱۲عکس او در بغل نور فکنده ست مرا
  7. شمارهٔ ۱۱۳تا جان فدا نمایم، بر زخمه های مطرب
  8. شمارهٔ ۱۱۴ما که بر خشت سر خم چون کف می زاده ایم
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.