پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۹۲

مگر چاه زنخدانت نمایان گشت در صحرا

که بر دور تو می بینم کبوترهای چاهی را

گدای عشق باش و ز ابر رحمت سایه پرور شو

که بر باد است رفعت، سایبان پادشاهی را

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۹۴منت آب خضر نیست جوی بر سر ما
  2. شمارهٔ ۹۵می شد از خشک و تر این خاکدان قانع به سنگ
  3. شمارهٔ ۹۶چون تنور لاله از دودی نشد قسمت پذیر
  4. شمارهٔ ۹۷گوش ارباب کرم در عهد ما می گشت کر
  5. شمارهٔ ۹۸شورش انداخته در شام و سحر یارب ما
  6. شمارهٔ ۹۹ما را به دار عشق، که نزدیک می برد؟
  7. شمارهٔ ۱۰۰برگ عیش ناتوانان نیست غیر از دستگیر
  8. شمارهٔ ۱۰۱تعظیم عکس روی تو در جلوه گاه جام
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.