پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۸۰

همچون سبوی خالی، پر سازم از هوایش

در بزم او چو از دل بیرون کنم هوس را

تا کی نهان بماند سرمستی ام،کزین می

نکهت کند خبردار، صدکوچه ره عسس را

آن عندلیب مستم، کز سرزمین خواهش

می آورم به دامت، بر دوش خود قفس را

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۸۲نیست یک جا که سرزلف سیاهش نرسد
  2. شمارهٔ ۸۳نشاند پیش خود آن شوخ بی حجاب مرا
  3. شمارهٔ ۸۴بی قد شمشاد او، دست چنار آمد به درد
  4. شمارهٔ ۸۵در هنرمندی ز مردن نیست غم استاد را
  5. شمارهٔ ۸۶به نقش بندی رویت چو کف گشاده خدا
  6. شمارهٔ ۸۷نقش خیالش نبرد، گرد کدورت ز دل
  7. شمارهٔ ۸۸جاده طوفانی دریای سراب است اینجا
  8. شمارهٔ ۸۹مشت خسم، ولی چو نشینم به آن بهار
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.