پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۳

از بس که دید رو، ز لب می پرست ما

ساغر برون نرفت چو نرگس ز دست ما

چون گل، حریف بستن دستار نیستیم

دستار بسته ای مگر افتد به دست ما

ما را چونی به بند تن خویش بسته اند

طغرا مجوی واشدن از بند و بست ما

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۵بهار افکنده در صحن چمن از سبزه قالی‌ها
  2. شمارهٔ ۶۶آن بلبل مستم که ز گلریزی افغان
  3. شمارهٔ ۶۷به روی ما چو دف از ذوق می زند سیلی
  4. شمارهٔ ۶۸بس که شد مرغ نگاهم بی گل رویت ضعیف
  5. شمارهٔ ۶۹مرد خدا نمی شود، گرچه زن از کنار خود
  6. شمارهٔ ۷۰هر چند قطره کردیم، در جستجوی دریا
  7. شمارهٔ ۷۱یافتم منزلگه وصل تو جای خویش را
  8. شمارهٔ ۷۲به مثل سازی خود گر دکان نچیده خدا
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.