پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۴۶

محتسب می افکند بیهوده در هنگامه سنگ

زور می، خواهد شکستن شیشه نشکسته را

کی به جانان می رسد آیینه در پاکیزگی؟

گر به آب خضر، می شوید تن ناشسته را

وا نشد بند قبایش، از گریبان گل بچین

می توان از رخنه دیدن گلشن در بسته را

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۸می برد گل رویت، رنگ صد گلستان را
  2. شمارهٔ ۴۹بس که آن وحشی غزالم سر به صحرا داده است
  3. شمارهٔ ۵۰کند چون دیده ما حفظ اشک خود، مکن عیبش
  4. شمارهٔ ۵۱شوق به روی تیغ دویدن به پای خود
  5. شمارهٔ ۵۲ما خزان پرورده عشقیم، عیب ما مکن
  6. شمارهٔ ۵۳به شب زلف بتان، روز تمام است اینجا
  7. شمارهٔ ۵۴ساقی پیاله داد به چنگ هوس مرا
  8. شمارهٔ ۵۵کمان طالع ما تیر برنمی تابد
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.