پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۱۲

ستاره چشم می پوشد ز غصه

چو بیند بی گره، ابروی ما را

اگر دستی به گل چیدن گشاییم

بگیرد خار و خس بازوی ما را

نمی آید به کف از چشمه وصل

به غیر از آب حسرت، جوی ما را

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۴منت خضر بر سرم نیست، چو شمع انجمن
  2. شمارهٔ ۱۵زین دودمان ندیدیم خونگرمی شراری
  3. شمارهٔ ۱۶چو نیست در سخن خویش فتح باب مرا
  4. شمارهٔ ۱۷ز بس آمد به نزدیکم، چو مژگانش نمی بینم
  5. شمارهٔ ۱۸دست نتوان داشتن یکبارگی از کار عشق
  6. شمارهٔ ۱۹ماییم و دیدن گل روی تو ساقیا
  7. شمارهٔ ۲۰نه من از میکده بیرون روم، نه زاهد از مسجد
  8. شمارهٔ ۲۱ای دل از خاطر برون کن طره جانانه را
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.