پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۱۷

ز بس آمد به نزدیکم، چو مژگانش نمی بینم

نباشد دور اگر گویم نشد آن نازنین پیدا!

مشو بیهوده بر روی زمین، جویای آسایش

که این گم گشته، چون گنج است در زیرزمین پیدا

قدح کف می گشاید تا رسد دستش به گلبرگی

چو مینا را شود شاخ گلی از آستین پیدا

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۹ماییم و دیدن گل روی تو ساقیا
  2. شمارهٔ ۲۰نه من از میکده بیرون روم، نه زاهد از مسجد
  3. شمارهٔ ۲۱ای دل از خاطر برون کن طره جانانه را
  4. شمارهٔ ۲۲باران سنگ فتنه اگر دیرتررسد
  5. شمارهٔ ۲۳گر به سوی دیده، اشکم برنگردد دور نیست
  6. شمارهٔ ۲۴می گزد همچو نغمه خارج
  7. شمارهٔ ۲۵از اسم بی مسما، خیزد همیشه خواری
  8. شمارهٔ ۲۶تازه شد از روی یار، چشم جدا دل جدا
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.