پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۱۴

منت خضر بر سرم نیست، چو شمع انجمن

آب حیات می دهد، آتش سوختن مرا

جوهرچوب دار را ساخته ام طلسم خود

تا نبرد به هر طرف، کشمکش رسن مرا

نازکی شمیم گل، طرح درشتی افکند

بی قد سرو او بود گر هوس چمن مرا

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۶چو نیست در سخن خویش فتح باب مرا
  2. شمارهٔ ۱۷ز بس آمد به نزدیکم، چو مژگانش نمی بینم
  3. شمارهٔ ۱۸دست نتوان داشتن یکبارگی از کار عشق
  4. شمارهٔ ۱۹ماییم و دیدن گل روی تو ساقیا
  5. شمارهٔ ۲۰نه من از میکده بیرون روم، نه زاهد از مسجد
  6. شمارهٔ ۲۱ای دل از خاطر برون کن طره جانانه را
  7. شمارهٔ ۲۲باران سنگ فتنه اگر دیرتررسد
  8. شمارهٔ ۲۳گر به سوی دیده، اشکم برنگردد دور نیست
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.