پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۱۱

بردار فنا، رنگ دگر شد سخن از ما

منصور خورد تاب حسد چون رسن از ما

تن گشته زما، ما ز تن، اما دو سه روزی

نی ما ز تنیم آخر صحبت، نه تن از ما

طغرا به امید که برآییم ز غربت؟

این دم که نمانده ست کسی در وطن از ما

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۳زمین در سایه خم می زند گلبانگ جوش اینجا
  2. شمارهٔ ۱۴منت خضر بر سرم نیست، چو شمع انجمن
  3. شمارهٔ ۱۵زین دودمان ندیدیم خونگرمی شراری
  4. شمارهٔ ۱۶چو نیست در سخن خویش فتح باب مرا
  5. شمارهٔ ۱۷ز بس آمد به نزدیکم، چو مژگانش نمی بینم
  6. شمارهٔ ۱۸دست نتوان داشتن یکبارگی از کار عشق
  7. شمارهٔ ۱۹ماییم و دیدن گل روی تو ساقیا
  8. شمارهٔ ۲۰نه من از میکده بیرون روم، نه زاهد از مسجد
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.