پرش به محتوای اصلی
طبیب اصفهانی طبیب اصفهانی

غزلیات

شمارهٔ ۷۰

ترک چشمش که قصد جان دارد

زمژه تیغ بر میان دارد

می توان یافت کاین تغافل را

بمن از بهر امتحان دارد

قسمت عاشقان فراغت نیست

بلبل از خار آشیان دارد

پیش روشندلالن خموش نشین

نفس آیینه را زیان دارد

نکند شکوه‌ای طبیب از غیر

شکوه از بخت سرگران دارد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۲گرنه گل ناله‌ای از مرغ چمن گوش کند
  2. شمارهٔ ۷۳تا قیامت دمد از خاک من خون آلود
  3. شمارهٔ ۷۴آنان که در طلب به پی دل نمی‌رسند
  4. شمارهٔ ۷۵من آن صیدم که از ضعفم نفس بیرون نمی‌آید
  5. شمارهٔ ۷۶فریاد من به چرخ نه هردم نمی‌رسد
  6. شمارهٔ ۷۷نه همین زآتش عشقت دل ما می‌سوزد
  7. شمارهٔ ۷۸مرغی که بکوی تو ز پرواز نشیند
  8. شمارهٔ ۷۹در آن گلشن که گلچین در به روی باغبان بندد
همه‌ی غزلیات ←

طبیب اصفهانی درباره‌ی طبیب اصفهانی

عبدالباقی طبیب اصفهانی (درگذشته ۱۱۶۸ یا ۱۱۷۱ هجری قمری) از شعرای سبک بازگشت ایران، حکیم‌باشی نادر شاه افشار، کلانتر اصفهان، فرزند میرزا محمد رحیم طبیب اصفهانی حکیم‌باشی شاه سلطان حسین صفوی و از اعضای خاندان حکیم سلمان بود. طبیب اصفهانی از سادات موسوی اصفهان بود. نیاکانش در روزگار شاه عباس اول صفوی از جهرم به اصفهان کو...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.