پرش به محتوای اصلی
طبیب اصفهانی طبیب اصفهانی

غزلیات

شمارهٔ ۴۱

به گلشنی که ز رویت نقاب می‌افتد

ز چشم شبنم او آفتاب می‌افتد

به حشر دیدهٔ بی‌اشک را بهایی نیست

گهر ز قدر فتد چون ز آب می‌افتد

فریب وعده‌ات آبی نزد بر آتش دل

چو تشنه‌ای که به دام سراب می‌افتد

به غیر گلشن کویت طبیب راه بخست

اگر بخلد رود در عذاب می‌افتد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۳برکی نگرم؟ چون بتو دیدن نگذارند
  2. شمارهٔ ۴۴صیاد را نگر که چه بیداد می‌کند
  3. شمارهٔ ۴۵ - نواییغمش در نهانخانهٔ دل نشیند
  4. شمارهٔ ۴۶از تو چون هر نفسم بر فلک افغان نرسد
  5. شمارهٔ ۴۷عاشقان را نگر از خاره تنی ساخته‌اند
  6. شمارهٔ ۴۸گله‌ام از تو مپندار که از دل برود
  7. شمارهٔ ۴۹روزی که دور از برم آن خوشخرام شد
  8. شمارهٔ ۵۰به من از ناز نگاهش نگرید
همه‌ی غزلیات ←

طبیب اصفهانی درباره‌ی طبیب اصفهانی

عبدالباقی طبیب اصفهانی (درگذشته ۱۱۶۸ یا ۱۱۷۱ هجری قمری) از شعرای سبک بازگشت ایران، حکیم‌باشی نادر شاه افشار، کلانتر اصفهان، فرزند میرزا محمد رحیم طبیب اصفهانی حکیم‌باشی شاه سلطان حسین صفوی و از اعضای خاندان حکیم سلمان بود. طبیب اصفهانی از سادات موسوی اصفهان بود. نیاکانش در روزگار شاه عباس اول صفوی از جهرم به اصفهان کو...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.