پرش به محتوای اصلی
وفایی شوشتری وفایی شوشتری

رباعیات

شمارهٔ ۱۶

گر بنده گنه ز رحمتت بیش کند

جا دارد اگر هراس و تشویش کند

تو عفو به قدر رحمت خویش کنی

او جُرم به قدر قوّهٔ خویش کند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۸در گلشن عمر ما بهاری نبود
  2. شمارهٔ ۱۹زاهد که ز کوی معنی آواره شود
  3. شمارهٔ ۲۰این قوم که نام زهد بر خود بستند
  4. شمارهٔ ۲۱یک جرعه ی می اگر، دهندم چه شود
  5. شمارهٔ ۲۲در کعبه ی گل باغ جنان خواهی دید
  6. شمارهٔ ۲۳از چیست که سنّیان تعلّل دارند
  7. شمارهٔ ۲۴از علم بود عمل «وفایی» منظور
  8. شمارهٔ ۲۵عشّاق ز عشقت همه در سوز و گداز
همه‌ی رباعیات ←

وفایی شوشتری درباره‌ی وفایی شوشتری

ملا فتح‌الله وفایی شوشتری (زادهٔ ۱۲۰۸ شمسی در شوشتر، درگذشتهٔ ۱۳۰۳ شمسی در نجف) شاعر، صوفی و عارف قرن سیزدهم هجری بود. از حکیم وفائی شوشتری که در عصر قاجاریه می‌زیست چند اثر از جمله دیوان وفایی، سراج المحتاج، الطباق الذهب، شهاب ثاقب و رساله الجبر و التفویص بجای مانده است. کتاب دیوان وفایی در سال ۱۳۲۰ شمسی به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.