پرش به محتوای اصلی
وفایی شوشتری وفایی شوشتری

رباعیات

شمارهٔ ۲۴

از علم بود عمل «وفایی» منظور

گر، بی عمل است جمله کبر است، و غرور

علمی که به پیش عالم بی عمل است

مانند چراغ باشد اندر، کف کور

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۶کو دختر رز، که تا دل و دین دهمش
  2. شمارهٔ ۲۷گر، دوست خداست گو همه دشمن باش
  3. شمارهٔ ۲۸از حُبّ علی نمی توان شد منفک
  4. شمارهٔ ۲۹تا گشت رضای او رضای من و دل
  5. شمارهٔ ۳۰من جز، بر قومِ باده نوشان نروم
  6. شمارهٔ ۳۱جنّت به بها، نمی‌دهی می‌دانم
  7. شمارهٔ ۳۲بر دوش نبی علی چو بنهاد قدم
  8. شمارهٔ ۳۳در بندگی خدای خود مأمورم
همه‌ی رباعیات ←

وفایی شوشتری درباره‌ی وفایی شوشتری

ملا فتح‌الله وفایی شوشتری (زادهٔ ۱۲۰۸ شمسی در شوشتر، درگذشتهٔ ۱۳۰۳ شمسی در نجف) شاعر، صوفی و عارف قرن سیزدهم هجری بود. از حکیم وفائی شوشتری که در عصر قاجاریه می‌زیست چند اثر از جمله دیوان وفایی، سراج المحتاج، الطباق الذهب، شهاب ثاقب و رساله الجبر و التفویص بجای مانده است. کتاب دیوان وفایی در سال ۱۳۲۰ شمسی به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.