پرش به محتوای اصلی
وفایی شوشتری وفایی شوشتری

رباعیات

شمارهٔ ۳۰

من جز، بر قومِ باده نوشان نروم

هرگز، به بر زهد فروشان نروم

این طایفه را، جای اگر فردوس است

دوزخ روم و به پیش اوشان نروم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۲بر دوش نبی علی چو بنهاد قدم
  2. شمارهٔ ۳۳در بندگی خدای خود مأمورم
  3. شمارهٔ ۳۴در معنی حرف بایدت پی بردن
  4. شمارهٔ ۳۵نبود، به جز از مهر علی در دل من
  5. شمارهٔ ۳۶با موی سفید آمدم و روی سیاه
  6. شمارهٔ ۳۷دل بسته «وفایی» به تولاّی علی
  7. شمارهٔ ۳۸شک نیست «وفایی» که خدا نیست علی
  8. شمارهٔ ۳۹یک سر، داری هزار، سودا در وی
همه‌ی رباعیات ←

وفایی شوشتری درباره‌ی وفایی شوشتری

ملا فتح‌الله وفایی شوشتری (زادهٔ ۱۲۰۸ شمسی در شوشتر، درگذشتهٔ ۱۳۰۳ شمسی در نجف) شاعر، صوفی و عارف قرن سیزدهم هجری بود. از حکیم وفائی شوشتری که در عصر قاجاریه می‌زیست چند اثر از جمله دیوان وفایی، سراج المحتاج، الطباق الذهب، شهاب ثاقب و رساله الجبر و التفویص بجای مانده است. کتاب دیوان وفایی در سال ۱۳۲۰ شمسی به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.