پرش به محتوای اصلی
شاه نعمت‌الله ولی شاه نعمت‌الله ولی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۸۸۸

مائیم که ذاکریم و مذکور

مائیم که ناظریم و منظور

مائیم که سیدیم و بنده

مائیم که ناصریم و منصور

مائیم محیط و موج و زورق

مائیم گدا و شاه دستور

مائیم همه ولی نه مائیم

مائیم که او به ماست مشهور

مائیم که زاهدیم و اوباش

مائیم که سرخوشیم و مخمور

مائیم شراب و جام و ساقی

مائیم حریف فاش و مستور

این نکته سید ار ندانی

می دار به لطف خویش معذور

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۸۹۰به هر طرف که نظر می کنم توئی منظور
  2. غزل شمارهٔ ۸۹۱در مرتبه ای سرمست در مرتبه ای مخمور
  3. غزل شمارهٔ ۸۹۲ساقی بیار جام می و دست ما بگیر
  4. غزل شمارهٔ ۸۹۳ملک اگر خواهد کسی گو هان بگیر
  5. غزل شمارهٔ ۸۹۴منظور یکی ، یکی است ناظر
  6. غزل شمارهٔ ۸۹۵می رود عمر ما دریغا عمر
  7. غزل شمارهٔ ۸۹۶رند مستیم و عشق شورانگیز
  8. غزل شمارهٔ ۸۹۷من سودازده با عشق درافتادم باز
همه‌ی غزلیات ←

شاه نعمت‌الله ولی درباره‌ی شاه نعمت‌الله ولی

سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.