پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

غزلیات

شمارهٔ ۳۲

تا گل لعل روی بنمودست

بلبل از خرمی نیاسودست

دیرگاهست تا چو من بلبل

عاشق بوستان و گل بودست

روز و شب گر بنغنوم چه عجب

پیش معشوق کس بنغنودست

من غلام زبان آن بلبل

کو گل لعل روش بستودست

ساقیا وقت گل چو گل می ده

وقت گل تو به کس نفرمودست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۴تا هلاک عاشقان از طرهٔ شبرنگ توست
  2. شمارهٔ ۳۵ماه شب گمرهان عارض زیبای تست
  3. شمارهٔ ۳۶بر دوزخ هم کفر و هم ایمان تراست
  4. شمارهٔ ۳۷تا بدیدم بتکده بی بت، دلم آتشکده‌است
  5. شمارهٔ ۳۸ای صنم در دلبری هم دست و هم دستان تو راست
  6. شمارهٔ ۳۹هر زمان از عشق جانانم وفایی دیگرست
  7. شمارهٔ ۴۰راه عشق از روی عقل از بهر آن بس مشکل‌ست
  8. شمارهٔ ۴۱ای پر دُر گوش من ز چنگت
همه‌ی غزلیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.