پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

غزلیات

شمارهٔ ۳۱۷

خیز ای بت و در کوی خرابی قدمی زن

با شیفتگان سر این راه دمی زن

بر عالم تجرید ز تفرید رهی ساز

در بادیهٔ هجر ز حیرت علمی زن

بر هر چه ترا نیست ز بهرش مبر انده

وز هر چه ترا هست ز اسباب کمی زن

جمع آر همه تفرقهٔ خویش به جهدت

بر ذات دعاوی ز معانی رقمی زن

از علم و اشارات و عبارات حذر کن

وز زهد و کرامات گذشته بَرَمی زن

از کفر و ز توحید مگو هیچ سخن نیز

پیرامن خود زین دو خطرها حرمی زن

چون فرد شدی زین همه احوال به تصدیق

در شاهره فقر و حقیقت قدمی زن

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۱۹ای نگار دلبر زیبای من
  2. شمارهٔ ۳۲۰گر کار به جز مستی اسکندر می من
  3. شمارهٔ ۳۲۱ای دوست ره جفا رها کن
  4. شمارهٔ ۳۲۲ایا معمار دین اول دل و دین را عمارت کن
  5. شمارهٔ ۳۲۳این که فرمودت که رو با عاشقان بیداد کن
  6. شمارهٔ ۳۲۴ای باد به کوی او گذر کن
  7. شمارهٔ ۳۲۵غلاما خیز و ساقی را خبر کن
  8. شمارهٔ ۳۲۶غریب و عاشقم بر من نظر کن
همه‌ی غزلیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.