غزل شمارهٔ ۱۱۰

ادامه‌ی غزلیات

1. غزل شمارهٔ ۱۱۲بیا که ملک جمال تو را، زوال مباد
2. غزل شمارهٔ ۱۱۳در ازل، عکس می لعل تو در جام، افتاد
3. غزل شمارهٔ ۱۱۴تشنه خود را دمی، لعل تو، آبی نداد
4. غزل شمارهٔ ۱۱۵تحریر شرح شوقت، طومار، بر نتابد
5. غزل شمارهٔ ۱۱۶اگر روزی، نگارم را سوی بستان، گذار افتد
6. غزل شمارهٔ ۱۱۷نه تنها، بر سر کوی تو ما را، کار، می‌افتد
7. غزل شمارهٔ ۱۱۸من امروز، از میی مستم، که در ساغر نمی‌گنجد
8. غزل شمارهٔ ۱۱۹هر دمم، چهره به خون مژه، تر می‌گردد