پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

غزلیات

شمارهٔ ۳۷۶

به غیر کار جفا آسمان نمی‌داند

خموش باش که گردون زبان نمی‌داند

به تنگنای جهانم ملال و عیش یکی‌ست

که مرغ بیضه بهار و خزان نمی‌داند

ز لطف نیست مرا گر گذاشته‌ست به باغ

که آشیان مرا باغبان نمی‌داند

هما سلیم مرا خشک و ناتوان دیده‌ست

هنوز لذت این استخوان نمی‌داند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۷۸چشم من ناز توتیا نکشد
  2. شمارهٔ ۳۷۹آن کس که ز آسوده دلی رنگ برآرد
  3. شمارهٔ ۳۸۰عشق دل‌ها را به آن زلف چو سنبل می‌دهد
  4. شمارهٔ ۳۸۱بی قراران گر ز کوی او برون گامی نهند
  5. شمارهٔ ۳۸۲مطلب بجز آزار ز مطلوب نباشد
  6. شمارهٔ ۳۸۳مرا بر حاصل کس نیست امید
  7. شمارهٔ ۳۸۴به من هردم ز روی مهربانی یار می‌پیچد
  8. شمارهٔ ۳۸۵نه همین از تو مرا گرد غم از سینه رود
همه‌ی غزلیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.