پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

غزلیات

شمارهٔ ۳۷۸

چشم من ناز توتیا نکشد

غنچه ام منت صبا نکشد

آنچه من می کشم به زیر فلک

دانه در زیر آسیا نکشد

نوبهار است، در چمن زاهد

جام می می کشد، چرا نکشد

از سر کوی او کسی به بهشت

نرود چون قلم که پا نکشد

سر ازان زیر بال خود دارم

که هما منت هما نکشد

رو به بیگانگان سلیم آریم

کآشنا ناز آشنا نکشد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۸۰عشق دل‌ها را به آن زلف چو سنبل می‌دهد
  2. شمارهٔ ۳۸۱بی قراران گر ز کوی او برون گامی نهند
  3. شمارهٔ ۳۸۲مطلب بجز آزار ز مطلوب نباشد
  4. شمارهٔ ۳۸۳مرا بر حاصل کس نیست امید
  5. شمارهٔ ۳۸۴به من هردم ز روی مهربانی یار می‌پیچد
  6. شمارهٔ ۳۸۵نه همین از تو مرا گرد غم از سینه رود
  7. شمارهٔ ۳۸۶چشم خویشان را حسد از بس به دولت شور کرد
  8. شمارهٔ ۳۸۷تا از قبول عشق، سخن بهره مند شد
همه‌ی غزلیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.