پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

غزلیات

شمارهٔ ۳۷۴

دامان طرب بهار افشاند

گل بر سر روزگار افشاند

داغ از دل من نسیم برچید

بر دامن لاله زار افشاند

گردید عبیر جامه ی حور

گر باد ز گل غبار افشاند

بر جامه ی شاهدان بستان

شبنم، عرق بهار افشاند

چون باز سفید، ابر خفته

پر بر سر کوهسار افشاند

برداشت سلیم باز ساغر

دست از همه کار و بار افشاند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۷۶به غیر کار جفا آسمان نمی‌داند
  2. شمارهٔ ۳۷۷قاصد، دیگر به تو کم می‌رسد
  3. شمارهٔ ۳۷۸چشم من ناز توتیا نکشد
  4. شمارهٔ ۳۷۹آن کس که ز آسوده دلی رنگ برآرد
  5. شمارهٔ ۳۸۰عشق دل‌ها را به آن زلف چو سنبل می‌دهد
  6. شمارهٔ ۳۸۱بی قراران گر ز کوی او برون گامی نهند
  7. شمارهٔ ۳۸۲مطلب بجز آزار ز مطلوب نباشد
  8. شمارهٔ ۳۸۳مرا بر حاصل کس نیست امید
همه‌ی غزلیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.