پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

غزلیات

شمارهٔ ۳۶۸

ماه چون روی او نمی باشد

به ازان روی، رو نمی باشد

یار ما با همه جهان یکروست

شمع را پشت و رو نمی باشد

عاشقان در جهان نمی گنجند

جای سیلاب، جو نمی باشد

بدن او کجا و موی کجا

در تن شعله مو نمی باشد

چند اغیار را نکو دانی؟

از تو اینها نکو نمی باشد

صحبت عمر را غنیمت دان

آب دایم به جو نمی باشد

چند گویم شکفته باش ای دل

چه کنم من، چو او نمی باشد

درد دل را علاج نیست سلیم

زخم گل را رفو نمی باشد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۷۰ای نهاده حسن را برطاق از ابروی بلند
  2. شمارهٔ ۳۷۱حمله ی شوق تو غافل را دل آگاه داد
  3. شمارهٔ ۳۷۲آمد دی و ز میکده ها شور شد بلند
  4. شمارهٔ ۳۷۳در چمن دوش صبا بوی تو سودا می‌کرد
  5. شمارهٔ ۳۷۴دامان طرب بهار افشاند
  6. شمارهٔ ۳۷۵خوش آن عاشق که خون از دیدهٔ نمناک او ریزد
  7. شمارهٔ ۳۷۶به غیر کار جفا آسمان نمی‌داند
  8. شمارهٔ ۳۷۷قاصد، دیگر به تو کم می‌رسد
همه‌ی غزلیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.